Eminim her bekar annenin sıkıntısı dır her şey ile tek başına uğraşmak zorunda kalmak. Ne yemek yapacağımdan tut, çocuğun okulu, sağlığı, kendi işi, bütçesi, birikimi.
Ben oğlumda büyüyor, yavaş yavaş daha çok sorumluluk vermeye çalışıyorum ama o da beni bütün gün görmediğinden olsa gerek acayip nazlanıyor akşamları. Birde illa bana yaptırmak istediği bir iki işi oluyor, kendisinin yapabileceği ama nedense illa benim yapmamdan çok mutlu olduğu işler. Bunlardan bir tanesi ona su götürmem. Şimdiden gelecekte eşi olan insandan çok özür diliyorum ama bu çocuk kendisine su götürülmesinden çok hoşlanıyor. Su istesin götür ver, iki dakika sonra “oğlum bana bir kahve yap” desen kalkar yapar ama suyunun illa ayağına götürülmesini ister.
Bir diğer olayımızda, dişlerini fırçalayıp bana yatmadan iyi geceler diler ve yatağına yatıp benim gelip üstünü örtmemi bekler. Bu iki iş ok. Yaparım, mutlu da olurum ama bazen de çok yorgun oluyorum ve eve geldiğimde bu iki işin haricinde bir şey yapmak gelmiyor içimden. İşte bu günlerden dün, havalansın diye odasının penceresini açmıştım ve bunun üzerini örtmeye gittiğimde, pencereyi kapatmamış olduğunu gördüm.
İsyan ettim… ama, aaa bunu da başka biri yapıversin ya aaaa… 
Perdeyi çekmek yorucu geldi, perdenin kendi kendine çekilmediğini anlamadım! 
Sanırım tembellik yapmam gerekiyor artık yoksa kafayı yiyeceğim.
Etiketler : , ,

Bu Yazıya 2 Yorum Yapıldı.

Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir