Baba ile İletişim veya İletişimsizlik

Not: Bu yazı, gelen okuyucu mailinden ve genel olarak kendi tecrübelerimden dolayı “babayı” baz almıştır ama aynı düşüncelerim ilgisiz anneler için de geçerlidir.

Benim üzerinde çok sık düşündüğüm ama konunun hassasiyeti nedeniyle yazmaya cesaret edemediğim bir mevzudur; ayrlıktan sonra çocuk ve baba iletişimi konusu. Çok anne var çevremde ayrıldıktan sonra, baba ile çocuk arasında bir iletişim, bir ilişki olması için insan üstü çaba gösteren. Hatta bir babanın, öz babası olmasa da başka bir babanın, çocuğun çevresinde bulunmasının önemine inanan çok anne var ve bana inanın bu fikirlerin ve çabaların hepsine büyük saygım var.

Düşünün… size, her ne şekilde olursa olsun, zarar vermiş veya sizi kırmış bir adam ile çocuğunuzun iyiliği için sürekli iletişim halinde kalmaya çalışıyorsunuz, çocuk mutlu olsun ve babasız olmasın diye o adam ile ilişkinizi bir şekilde devam ettirmeye çalışıyorsunuz. Bu çok değerli bir özveri ve bunu yapabilen kadınlara hayranım.

AMA

Bence her ilişki gibi, ebeveyn-çocuk ilişkisinin de doğal bir akışı olmalı. Ormanın içinden akan bir nehir düşününün ve nehirin çevresinde ağaçlar… Siz nehirin akışını daha ötedeki, suya uzak kalan ağaçlara da su gitsin diye değiştirirseniz; suya en yakın ve doğası gereği sulak yerde büyümeye alışmış ağaçları susuz bırakırken; doğası gereği daha kurak şartlara, arada yağan yağmur ile sulanmaya alışık ağaçları da boğarsınız. İlişkilerde bence böyledir. Baba-çocuk ilişkisi de olsa, zorlama her ilişki illaki zaman gelir kişiyi ya susuz bırakır ya da boğar. Sevgi akmalı, ilgi doğal olarak, isteyerek gelmeli… bence.

Benim annem babamın ona gösterdiği tüm şiddete ve bizim bu şiddetten payımızı alarak, şahit olmamıza rağmen babamı asla kötülemezdi bize hatta ona hep saygı göstermemizi beklerdi. Halen daha, koca kadın oldum, o veya bu sebeple onunla iletişim kurmamı ve onun da kardeşimle iletişim kurmasını bekler. Çocukken doğal gelir, ebeveyne saygı. Ancak, yetişkin olup da iyi-kötü, güzel-çirkin, sevgi-nefret gibi kavramların derinliğini anlayınca; insanın içinde öfke birikiyor. Keşke, diyorum, annem hiç zorlamasaydı. Babam ile ilgili pembe bir tablo çizmeseydi bize de, onun nasıl bir insan olduğunu anlamam 16 yılımı almasaydı. Bir anda bir rüyadan bir kabusa uyanmak gibi. Üstelik, saygı duyulmasını istenen adamın da, babam dahi olsa iyi bir insan olmaması; yetişkin hayatımdaki ilişkilerimin ne kadar zayıf olmasına yol açtı görüyor, okuyorsunuz. Belki de siz de aynısını yaşıyorsunuz. Saygı ve sevgi gerçekten de hak eden, sana da saygı ve sevgi veren insanlara verilmeli. Dayakçı, alkolik, iş hayatında bir dikiş tutturamamış, kendine saygısı olmayan bir adama saygı göstermenin nesi normal? Peki ilgi göstermeyen bir adamdan zorla ilgi beklemek? Keşke annem akan nehirin yolunu değiştirmeseydi de gerçekleri daha iyi görebilseydik. Kendimizi hayata, babama rağmen, hazırlamak çok daha kolay olurdu. Onun çabası boşa, bizim de çocukluğumuz suya düştü.

Ben oğlum ile babası arasında bir ilişki zorlamıyorum. Babası arıyorsa arıyor, ki aramıyor, aramıyorsa da ben zorla aratmıyorum. Özlüyor oğlum ama onu arayıp sormayan, ihtiyaçlarını düşünmeyen bir insan ile iletişim kurmasını istemiyorum… bu kişi babası dahi olsa. Üstelik babasının gösterdiği ilgiye doğru orantılı olarak da oğlumuz ile ilgili bilgi paylaşıyorum. O oğluna ne kadar ilgi gösterirse ben de o kadar bilgi veriyorum. Örneğin, oğlunu sık aradığı dönemlerde dersleri ve gelişimi ile ilgili bilgi veriyorum, aramadığı zamanlar telefon açıp hiç bir bilgi vermiyorum. Böylelikle hem iletişimleri için kapıyı tamamen kapatmış olmuyorum hem de oğluma “sanal” bir baba yaratmış olmuyorum. Bir çok arkadaşımın aksine “babası o… illa ilgilenecek, para verecek, alacak, gezdirecek” diye düşünmüyorum. Oğlum isterse arıyor, isterse ziyaret ediyor babasını; ben ilişkilerine artık hiç karışmıyorum. Ne ise, o. Benim fikrime göre, zaten yeteri kadar babalık bilinci olsaydı, hiç bir kuvvet onu oğlu ile ilgilenmesine engel olamazdı. Koca adam, bu saatten sonra da babalığı ben öğretecek değilim.

Bir tek istisna tanırım bu kurala… babasını çok soran, küçük yaştaki çocuklar için çabalamanın faydası olabilir. Bazı durumlarda, çocuk çok ufakken ayrılık olması durumunda bazı erkeklerde “babalık” bilinci tam oluşmayabiliyor; hani, “gözün görmediğine gönül katlanır” da denebilir bu duruma ama bence onun bile sınırı var. Yetişkin bir insana, ebeveyn olduğunu bir kaç kere hatırlatabilirsiniz. Bir noktadan sonra kabullenmek lazım. Çocuk büyüdükçe, doğru anlatılırsa, babasının ilgisizliğini zaten anlayacaktır. Annenin çok, çok güçlü durması gerekiyor. Bir çocuğa “baban var ama uzakta, gelmiyor” demek “gökyüzü mavidir” derken sahip olduğunuz kendinden emin tavır ve netlikte olmalı… ben çok isterdim gökyüzü gün boyu gökkuşağının tüm renklerine sırayla bürünsün ama olmuyor. Gökyüzü mavi! Çocuk “babam yanımda değil ama annem bin babaya bedel kuvvette” diyebilmeli, bunu hissedebilmeli. Size çok iş düşüyor ve eğer sürekli bir yerlerden ebeveynlik desteği bekliyor olursanız, bölünürsünüz.

Çok üzgünüm. Kendim için, oğlum için, iyi birer babamız olmadığı için ve iyi babaları olmayan tüm diğer çocuklar için gerçekten de üzgünüm ve keşke farklı olsaydı hayatları ama değil. Bu durumu bir an evvel kabullenip, ileriye bakmakta fayda var.

Aşağıdaki bir okuyucudan gelen bir mesaj. Ben konuya karşı çok şaşkınım ama eğer sizlerin de tavsiyesi olursa eminim kendisine çok yardımcı olmuş olacağız. Aynen aktarıyorum:

Merhaba. Bebegim 3 aylikken bosandik. Babasi 6 ve 9 aylikken gordu birisini icra ile. Bebegim cok agladigi icin 20ser dk durdurabildi geri birakti. Bende ailemle yasiyorum bebegim dedesini babasi yerine koydu. Bebegim surekli babasini sormaya baslamisti baba nerde diye parklarda avm lerde babalariyla oynayan cocuklari gordukce soruyodu. Neyse benim teklifim uzerine gecen hafta bebegimi babasiyla birlikte avm ye goturduk. Cok sevdigi asiri mutlu oldugu ozguvenli tek basina dolastigi bi yerdi ama bebegim babasinin yuzunu gordugu anda basladi aglamaya aglamada nasil bir aglama afedersiniz salya sumuk gozyasi karisti. Alissin birlikte vakit gecirsinler diye bebegimin sevdigi ilgisini cekebilecek seyler sundum yok cocuk israrla istemiyo. Babasi uzaklasinca sakilesiyo gorunce cildiriyo derken 1 saat bile surmedi eve donduk. Eve gelincede ne zaman baba lafi acilca dudagini buzuyo ve aglamaya basliyo hickira hickira dedem gotursun diyo dedem var diyo. Babasi gercekten sahip cikmiyo benim zorumla oldu hep. Sadece uc kurus nafaka yatiriyo ne bayrami ne seyrani ne dogum gunu bi sakiz bile almadi. Sizce bebegimin bu durumu nedendir ne yapmam gerekir.

Bebek yabancılara karşı çekingen olabilir diye düşündüm ama değilmiş:

Hayir cok sicakkanli gulec mutlu bi bebek. Eminim seni gorse uzun uzun izler senin davranisina gore el sallar gulumser. Baskalarina karsi degil sadece babasina korkulu tepkili evde baba lafi gecince tum nesesi kayboluyo aglamaya basliyor.

Bebek şu anda 21 aylık ve annesi hem hamilyeken hem de bebek doğduktan sonra şiddet görmüş:

Bu babasi dedigim adam bosanirken ailesinin cocuga aldigi yatak odasi takimini isteyen adam. Yani cocugunun yattigi yatagi isteyen. Hamileyken 2 kez el kaldirdi. 3 aylikken kucagimdan cocugu alip kanepeye birakip pata kute de doven adam. Sebepte bi pazar gunu cocukla gezmeye gitcektik program yapildi tekrar sorunca bir pazarim var diyerek pata kute giristi.

Belki babası zarar vermiş olabilir diye düşündüm ama mümkün değilmiş:

2 kez almisti biri icrayla. 20 ser dakika zaptedebildi tabiricaizse. Biri 6 aylikti birinde 9 aylik. Yavrum giderkende biraktigindada cok aglamisti. Hatta 6 aylikken aldiginda babasinin kuzeni cocugu kapmis gunah yeter bn goturcem bu cocugu diye getirmisti. Bu 6 aylikken aldiginda cocuk 3 gun şokta gibiydi. Yani.bizlerdeki depresyon hali gibi.

Benim aklıma gelenler ve yazdıklarım:

Bence oğlun babasının ilgisizliğini ve sevgisizliğini hissediyor ve tepkisi ondan. Bence, çocuklar daha anne karnında hisseder anne ve babanın stresini ve anlaşmazlıklarını ve bu hislerini büyüdükçe unuturlar. Oğlun çok küçük olduğu için bence babasının sana karşı ve kendisine karşı ilgisizliğini hissediyor ve belki de kendisinin zarar göreceğini düşünüyor ve hissediyor olabilir. Tabii bunlar benim fikrim, ben uzman değilim…
Belli ki istemiyor çocuk babayı. Hiç zorlama derim. Görüşmesinler.
Siz ne dersiniz? Bize bu bebeğin babasına karşı davranışları konusunda destek olabilecek bir uzman var mı? Siz ne diyorsunuz çocukların ilgisiz ebeveynle zorla görüştürme konusunda?

Resim Tercümesi: Her erkek çocuk sahibi olabilir ama Baba olmak için özel biri olmak gerekir.
Etiketler : , ,

Bu Yazıya 6 Yorum Yapıldı.

  1. Ceyda Reply

    Aynı şeyi yaşıyorum şu anda kızımda! Kesinlikle çok net ayırt ediyor babasının kim olduğunu ve kaçacak delik arıyor. Ben açıkçası bıraktım. Artık çaba gösteren kendini yırtan anne olmayacağım. Herkes ektiğini biçet ve yazdığınız gibi kocaman adamlara babalık öğretilmez…

  2. Alp Reply

    Merhaba, çok değerli bir post yazmışsınız, tebrik ediyorum. Son blog yazımda size link verdim, sağlıklı, mutlu, başarılarla dolu bir 2016 dilerim…

  3. Tuğba Reply

    Ben de bi uzman değilim ama bence çocuğunuza bunu yaşatmayin belli ki baba da isteksiz çocukta bunu hissediyor bırakın babası olmasın. Evet keşke olsaydı keşke ama olmuyorsa zorlamayın. Bazen babasız olmak daha iyidir. Babasız büyümüş bi anne olarak yerinizde olsam gorusturmek için uğraşmam. Tabi ki sadece bi tavsiye. Aslında uzman bir Pedagog la görüşmeniz daha sağlıklı olur. Çocuğunuzun bu durumu göz önünde bulundurularak mahkemece görüşmek zorunda da bırakılmaz.

  4. Gb Reply

    Ben uzman degilim kimseye soyle yap boyle yap diyecek pozisyonum yok sadece yaptigimi yasadigimi bilirim. Benim tercihim akan suya olumlu olumsuz mudahale etmemek oldu suan icin memnunum. Ama bu is kadinlara dusuyor gururundan cocugu babasiz birakma vs soylevlere karnim tok. Ben yasadigimi bilirim. Isimiz zor hemde cokzor herkese kolayliklar.

  5. derinassk Reply

    aynısını yaşıyorum bir insanı zorla baba yapamazsınız bunu cok iyi anladım ;ancak hala daha öfkeme hakim olamıyorum.

Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir