Ergenlik Part II: The Ergen Returns

Oğlumu psikoloğa götürdüğümü anlattım mı? Anlatmış olabilirim bilmiyorum ama ben tekrarlamak istiyorum.

Oğlumun ergenlik döneminde ona destek olması için, bana anlatmaktan utanacağı şeyler varsa güven içinde, bir hemcinsine anlatabilsin diye onu yaz başında bir kere, bir kere de geçtiğimiz gün psikoloğa götürdüm. Oğlum bu işten çok sıkılsa da, keza her ergen gibi sorguya çekilmekten hoşlanmıyor, bu yarım saatlik ziyaretlerden çok faydalandı. Doktormuz ona bedeninde oluşacak değişiklikleri anlatmakla kalmayıp, daha sağlıklı olması için spor yapması gerektiğini hatta enerjisini atmak için daha çok yürümesini, asansör yerine merdiveni tercih etmesi gerektiğini filan söylemişti ki bunlar çok işe yaramıştı. İlk ziyaretinden sonraa oğlum neler konuştuklarını hemen anlatmamıştı ama geçtiğimiz gün doktorun ona kişisel hijyen ile ilgili de tavsiyelerde bulunduğunu anlamıştı (yapış yapış, pis kokulu bir ergeniniz varsa; bunun ne kadar önemli olduğunu biliyor olmalısınız). Bu ziyaretlerinde neler konuştular bilmiyorum henüz ama doktor kaygılanmamı gerektirecek birşey olmadığını söyledi bana. Ben zaten biliyordum ama, uzmanından duymak içimin daha da çok rahatlamasına sebep oldu. Doktorun söylediğine göre (benim de bildiğim bir şeydi bu) artık oğlum daha dışa dönük, sosyal ve benim söylediklerimden çok arkadaşlarının düşüncelerine önem vereceği bir döneme girmiş. Hakikaten de öyle. Arkadaşları ile saatlerce telefonda konuşuyor, “kapat artık oğlum telefonu” dediğimde de mesajlaşmaya dönüyor. Kızlar ile ilgili yorumları var “bu kızlar da çok fazla mesaj atıyor anne ya!” gibi ama aynı zamanda da onlarla çok güzel arkadaşlıklar kuruyor. Bugün duyduğum kadarıyla hafiften bir fiziksel temasa da geçmeye başladıkları bir dönemdeler. Şişe çevirmece oynuyorlardı az evvel, kızlı erkekli. “Öp, öp…” diye sesler duydum. Çocuklar gittikten sonra “ee kim kimi öptü” diye sordum. “Anne, sadece yanaktan ya” dedi. (Hee şimdilik yanaktan).

Sırada beslenme uzmanına götürmek gibi bir niyetim var. Çok enerji harcadığı bu dönemde, daha iyi beslenmesi için ben ne kadar söylensem yetmiyor…işin uzmanı belki daha çok yardımcı olabilir.

Bekar anne olmanın en zor yanlarından biri de bu. Her şeye yetişmeye çalışıyoruz ya… olmuyor. Kabul edelim ki, bazen gerçekten de olmuyor. Süper kadın olmaya çalışmak yerine, imkanlarımı zorlayarak uzmanlardan destek almaya çalışıyorum. Cahilim efendim ben de bir yerde…

Etiketler : , , , , ,

Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir