Tuvaletin kapağı hep kalkık.
Yerde kirli çoraplar var.
Kirli bulaşıklar ortada bekliyor.
Kucağıma oturunca gaz çıkaran, öpmek için yüzümü yaklaştırdığında yüzüme geğiren biri var.
“Bak sana ne getirdim” diyip gözümün içine kurbağa veya kertenkele sokan ve bunlara dokunduktan sonra ellerini yıkamadan yanaklarımı avuçlayıp “seni çok seviyorum” diyen biri var.
Hatta, elini yüzünü yıkarken banyodaki aynayı kendi hizasına indirip, öylece bırakan biri var.
“Su getir”, “peçete ver”, “makarnayı sade yiyeceğim, sos istemiyorum” diyen biri…
Ve bu biri bilgisayar oynamaya da başladı (tatil olduğundan izinli şimdilik)!
 
Bu küçük adam iyiki var.
Ama düşünmeden edemiyorum; acaba vücudu ergenliğe yaklaştıkça değişmeye başladığında, sesi tuhaflaştığında, tıraş olması gerektiğinde, kız arkadaş ile eve geldiğinde ben hazır olacakmıyım….keza yüzüme bakıp gaz çıkardığında sinirlenmek veya kaçark uzaklaşmaktan başka bir tepki gelmiyor aklıma! Ya hazır olmazsam? Peki, sünnet olduğunda anlayabilecekmiyim gerçekten ne hisettiğini? Yani bilimsel olarak herşeyi açıklarım ama acaba bilinçaltında “ben gerçek erkek oldum” diye düşünecek mi? Ben “erkeklik penisinle alakalı değil, erkeklik sorumlulukların, davranışlarınla alakalı” mı diyeceğim?
Bir gün tampon görse ne diyeceğim? Ya benden izinsiz cüzdanımı karıştırır da  doğum kontrol haplarını görse?
Nasıl açıklayacağım?
Ben erkek çocuk annesi olarak ya beceremezsem…ya başarısız olursam? Ya kadın olduğum için yeteri kadar iyi bir örnek olamazsam?
Ya hep yanlız başıma kalırsam, yine de yetebilecekmiyim?
***
Nefes teknikleri, dua, yoga, kahve … biraz sakinleşiyorum! Herşeyle sırasıyla ilgileneceğim. Listedeki ilk konu; geğirme adabı!!!
 
 

 

Etiketler : , ,

Bu Yazıya 5 Yorum Yapıldı.

  1. banu batu Reply

    en kötü anne bile evliliğini zoraki sürdürmek zorunda kaldığı "koca" denilen o berbat adamın babalığından daha iyi bir rol modelidir. oğlunuzun iyi bir örneğe ihtiyacı var, evet doğru, ama bu örneğin mutlaka hemcinsi olması gerekmiyor. ben de boşanma kararını alırken bu konuları çok fazla düşünmüştüm, sonra etrafımdaki diğer aileleri incelediğimde çocukların kişilik gelişiminde en önemli etkenin anne olduğunu fark ettim. şimdi yalnızsınız diye her zaman yalnız kalacağınızı düşünmeyin, belki de bir gün ileride kurbağaya dönüşmeyecek bir beyaz atlı prens çıkabilir 😛

  2. Mina Reply

    :)) Ya dün arkadaşım evime geldi…"Kızım iyi ki boşandın, evin ne kadar temiz ne kadar düzenli" dedi…çok güldüm ama haklı.
    Beyaz atlı prensler konusuna göreceğiz. Bu hepimiz için geçerli ;)Çocuk olunca daha temkinli yaklaşıyor prens de prenses 🙂 ama Allah hep iyi insanlar çıkarsın hepimizin karşısına hele hele çocukların!

  3. banu batu Reply

    gerçekten çok doğru bir tespit 😀
    evliyken ev darmadağınıktı; her yerden çıkan çorap tekleri (bu çorapları bir araya toplayıp "yalnız kalpler" diye bir kolleksiyon yapmıştım), asla kapanmayan dolap kapakları, salonun ortasında bir önceki gece kurulmuş olan play station ve kablolar kablolar kablolar..
    umarım oğlum o kadar dağınık olmaz, ona bazı temel şeyleri öğretebilirim

  4. Kelimeperisi Reply

    Bence bekar anne olmak sahane,bir kere tum kontrol bizde.biz ne ogretirsek onu alacaklar.ayrica bahsettigon endiseler aslinda cocuklara eyvah ben simdi ne yapacagim hissiyati vermezsek cok iyi bir iletisim konusu.bircok seyi ne kadar tabu yapmayip,normallestirirsek o kadar iletisime acik,iyi niyetli cocuklar yetistiririz.ayrica derin bir,nefes al,hepsini yavas yavas sirasi geldikce cozecegiz:) bence bir erkek cocuk yetistirmek bir erkekle iletisim hususunda ordinaryus profesor haline getiriyor insani :))

    • admin Reply

      🙂 çok haklısın. Bu yazının ne kadaar eski olduğunu düşününce, ne kadar çok şey değişti hayatımızda onu hatırladım. Gerçekten de çok şükür harika bir yaşantımız var tüm zorluklara rağmen; mutlu ve huzurluyuz.

Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir