Babam bizi hep döverdi sonra da “ben dövmedim ki” derdi. 
Annemi döverdi, “beni bu hale sen getirdin” derdi.
Eski kocam da çalışmazdı ben “çok çalıştım, yoruldum” derdi.
Bütün gece bilgisayar oynardı, “ben oynamam ki” derdi.
Günde 2 paket sigara içerdi, “ne masrafım var ki” derdi.
Eski patronum bağırır, çağırır “ben sinirli biri değilim, aslında çok neşeliyim” derdi.
Telefonu, elindeki malzemeyi sinirle fırlatırdı yerlere, ama ” ben ne yapayım, strese sokuyorlar beni” derdi.
Alıştım ya. İnsanların yapıp yapıp, yapmadık demelerine alıştım!
Duyduklarıma değil; gördüklerime ve yaşadıklarıma güvenmeyi öğrendim artık!
Zorbalığın, şiddetin ve haksızlığın hesabının bu dünyada olmasa da, öbür dünyada sorulacağını da bilirim.

Etiketler : ,

Bu Yazıya 2 Yorum Yapıldı.

  1. Adsız Reply

    Bizlerde Atatürk aşkı oldukça bunu çekemeyen nicelerine emin olunki boyun eğmeyeceğiz.

Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir