Boşanırken eski koca’dan çocuk yardımı talep etmedim. Bu tip şeyleri düşünecek fırsatım olmadı. Sadece bir an önce boşanmak ve çocuğumun velayetini almak istiyordum ve uzun uğraşlar ve arkadaşımın yardımı sayesinde, sadece beni kontrol etmek amaçlı istediği velayeti bana vermeyi zorla kabul ettiği için çok rahatlamış ve tekrar arıza çıkarmaması için ne istediyse kabul etmiştim.
Benim boşanma anlaşmamda nafaka yok. “Gerek yok yazılmasına be zaten yardım edeceğim” demişti.
Hakim’i hatırlıyorum. Güçlü bir adamdı, yaşlı ama disiplinli. Belli ki bıkmıştı boşanma davalarından. Çok uğraşmıştı parçalanmış aileler ile, kalbi kırılmıştı sanki; tükenmişti. Zayıf bir adamdı, yanakları yüzünün içine göçmüş ve bundan dolayı ortaya çıkan kemikli hatları ile belki de olduğundan daha da sert görünen bir adamdı. Bana baktı, gözlerimin taa içine daldı. Kafama kazımak istiyordu bundan sonra söyleyeceklerini belli ki: “Kızım emin misin nafaka istemediğinden” dedi. “Evet efendim” diye cevap verdim kendimden emin. “Biliyorsun istersen ileride dava açabilirsin” dedi. 
Bilmiyordum, öğrendim.
2 sene oldu boşanalı. Yardım hiç gelmedi…. a pardon, günahını almayayım. 2 kere verdiği para ki 400 lirayı geçmez ve çocuğun cebine attığı bozukluklar var. Bir keresinde çocuğa harçlık verip, bakkala gönderip kendine o parayla sigara aldırmış. Gerçi şaşırmıyorum, onu artık böyle tanıyorum; artık böyle sevmeye çalışıyorum. Zor oluyor ama.
Genel de takmıyorum çocuk yardımı alamama konusuna ta ki “elimde olsa yardım edeceğim” diyinceye kadar. Ben yardım diyebilirim ama o yardım diyince tüylerim diken diken oluyor. Yardım dediği şey sorumluluğu çünkü. “Sorumluluğumu sallamıyorum” demiyor, “yiyorum, içiyorum kalmıyor geriye bir şey” demiyor “yetmiyor para” diyor. Bu yolu seçtim dese mertçe, vermeyeceğim dese kabulüm. Fakat hem yardım etmek için çırpınan baba imajı vermesi hem de gerçekte hiç ilgilenmemesi benim canımı çok ama çok sıkıyor. Elalem görsün yeter sonuçta değil mi?
Her ne kadar zor da olsa, tam bağımsızlık hoşuma gidiyor. Vermesin para, uzak olsun onun parası. İhtiyacım yok onun parasına, “yardımına”. Ama var ya, iş değiştireceğim ya, işin ucundan tutsaydı keşke diyorum bazen. Servis ücretini ödese yeter. 2 kitap alsa misal, bir kurs parasını karşılasa… 
Tüm bunlara ek, bu ara oturduğumuz ve onunla (onun düşüncesine göre) yarı yarıya sahip olduğumuz fakat borcunu benim ödediğim evin kendine ait payını almaya çalışıyor ama o da apayrı hikaye, çözünce anlatırım. 
Ne demişler şarkıda: I wanna be free to know the thing I do are right” – “Yaptıklarımın doğru olduğunu bilecek kadar özgür olmak istiyorum.”  Easy Faith No More

Etiketler : , ,

Bu Yazıya 11 Yorum Yapıldı.

  1. Bayan S Reply

    "sıkıntı çıkmasın" "huzurumu bozmasın"
    çocuk olmasa…. eyvallahın olmayacak. kapatacaksın telefonu. basıp gideceksin. ama olmuyor. çocuk var. sıkıntı çıkarır.
    çok iyi anlıyorum seni.
    "etrafından dolanmak" ben de bunu yaptım.
    madem boşanacaksın şu kadar nafaka ve çocuğun tüm eğitim masrafları diye protokol yaptırdım. o protokolü nerede nasıl imzaladım bugünün kendi blog yazım olsun:))
    sevgilerim seninle.
    dava aç. o yetmeyen parası yetsin. evi de unutsun.

  2. FADİŞ Reply

    Canımsın ya, bazı şeyleri yoluna koyduğuna göre artık senin hayatını daha kolay hale getirecek girişimlere başlama zamanı gelmiş demektir. Çocuklar büyüdükçe daha çok harcama çıkıyor bu hepimizce malum.

  3. Semi M.Eller Reply

    Senin yerinde olsam sanırım aynı şeyleri yapardım, yeter ki velayeti alayım düşüncesinde olurdum.
    Nasıl babalık bile demiyorum, nasıl insanlık diyorum!
    Sana yapması gerekeni yapması bile gerekmiyor ama çocuk için düzenli bir para vermek çok mu zor. Eline vermese bile hiç olmazsa aylık sabit bir giderini karşılasa.
    Aç dava diyeceğim ama bu adamla uğraşılır mı onu da bilmiyorum.
    Fadiş`in dediği de doğru, büyüdükçe masrafları çoğalıyor.

  4. Adsız Reply

    Bir fotografını koyun şu adamın ya,öyle sinirlendim ki…bakıp zaten bunun tipinden de belli deme isteği bastı içimi!Kolaylıklar dilerim.

  5. Mina Reply

    S. Seninki evet daha cesurca bir yaklaşım. Her durum farklıdır, bizim durumumuzda uğraştığım kişinin psikolojik durumu ve hayata bakış açısı benim başedebileceğim şeyler değil. Ben de şahsen tartışma ve kavgadan kendimi ezdirme pahasına kaçan bir insanım. Zarar görsem de fazla ses çıkarmam çok abartılmadığı sürece. Ben asla boşanmış kadınlara, susun hakkınızı aramayın, çocuğunuzun hakkını aramayın demiyorum. Benim deneyimim bu oldu, nafaka istemedim destek keza huzurumu bozması bir iki ufak tefek tartışmanın ötesine gidecek şekilde oluyor.
    Yazını okudum, çok üzüldüm çok zor zamanında, evladının hastalığı esnasında böyle birşey ile uğraşmak zorunda kaldığın için ama tebrik ediyorum seni; gücün ve enerjin eminimki bir çok bekar anne'ye ilham kaynağı olacak cinsten. Geniş bir perspektiften bakabiliyosun. :))

  6. Mina Reply

    Selam Fadiş,
    Evet iş arıyorum, mutlu olabileceğim bir iş. Hayatım çok kolaylaşacak o zaman. Masraflar artacak biliyorum ama onun için çalışmam lazım, oğlumun da adapte olabilmesi. Yapacak birşey yok :)) en azından benim açımdan.
    Okuduğun için teşekkür ederim.

  7. Mina Reply

    Teşekkürler Semi, okuduğun için.
    Açamam dava, benim içimde o tür bir savaşçı ruh yok. Ayrıca onun tersine gidersem biliyorum ki benimle, oğlumla çok uğraşır. Çalışacağım, daha çok çalışacağım 🙂 yapacak birşey yok.

  8. Mina Reply

    Netice de öyle veya böyle bir baba o da daha doğrusu birisi için birtanecik babası 🙂 Ne yapalım! Sinirlenmeyin, böyle insanlar da olduğunu bilelim de ona göre davranalım, benim durumumda olup da bu tip insanlarca ezilen kadınlar suçun kendilerinde olmadığını, şartlarını değiştirmenin türlü türlü yolu olduğunu anlasın yazma amacım.
    Ama diğer yandan, bana bu 2 cümle ile verdiğiniz destek çok önemli. Teşekkürler.

  9. annemahsustan Reply

    Sanırım ben de dava aç/a/mazdım. Uzak dursun yeter derdim. Destek verse çok güzel olur ama vermiyorsa da zorla olmuyor boyle ısler. Bence siz herşeyin ustesinden geldiğiniz için/geçinebildiğiniz için böyle de davranıyor olabilir.

    Her derim üç kuruş eksik olsun ama huzurumuz yerinde olsun…

  10. Bayan S Reply

    sevgili mina
    boşandığımız halde hala özgür olamamak beni deli ediyor. boşanınca kurtulurum sandım. nerdee?!
    hasbel kader bir adamla yollarımız kesişti ve çocuk yaptık diye hayatımız neden bu kadar zor olmak zorunda?!
    yoksa zorluğu kendimiz mi yaratıyoruz bunu düşünüyorum şimdi. ciddi ciddi. çözersem derhal paylaşacağım seninle:)
    sevgiler

  11. Mina Reply

    Evet, ben de para istemyorum kendisinden. Dediğiniz gibi olabilir.
    Okuduğunuz için çok teşekkür ederim 🙂 Huzurlu günler dilerim.

Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir