Özgüven eksikliği, sıkıntılı çocukluk ve ilişkiler yaşayıp da bundan kurtulmayı başaran insanların kolaylıkla atlatamadıkları şeylerden biri sanırım. İyilik karşısında ezilip büzülen, kendilerine bir iyilik yapılsa bile bunun iyilik yapanın kendilerine acıdığı için yaptıklarını hisseden, güzel şeyleri hak etmediğini düşünen kadınlar tanıyorum. Bir tanesini de çok yakından hemde 🙂
Sessiz durmaya çalışıyorum hep, yanlış bir şey söyleyeceğim diye. Sakin durmaya çalışıyorum, yanlış anlaşılacak bir şeyler yapacağım diye.
Bu konularda beş yaşındaki bir çocuk kadar deneyimsizim…
Bir de üzerine iş yerinde yaşadığım sıkıntılar, dertler de eklenince…al sana kocaman, histerik bir yumak…çöz çözebilirsen.
Aksi gibi bu durumdan oğlum da etkilendi bugün. Çok sıkıyorum kendimi, çok tutuyorum yansıtmayayım diye ama olmuyor…bir şeyi 10 defa tekrarladığı, yemek konusunda mızmızlandığı veya yorulduğu için kucakta oturmak istediğinde; yani normal bir çocuk gibi davrandığı zamanlarda bile çok geriliyorum.

Hal böyleyken de yakında kimse kalmayacak yanımda diye düşünüyorum.
Yalnızlıktan korktuğumdan değil, gerçekten de bugüne kadar ailem tarafından, eski ilişkim tarafından benim için söylenenler doğru ise diye. Annem derdi hep; “iyi bir insansın ama çok aptalsın, paspas gibisin ve insanların seni ezip geçmesine izin veriyorsun”…ya bu doğru ise?

Bugün bunları sorguluyorum çünkü aynı hatayı oğluma karşı yapmak istemiyorum.

Bugün kötü bir günümdeyim…itilmiş ve uzak hissediyorum kendimi! İş yeriyle çok alakası var durumun, biraz da benimle elbet!

Yine baktım, bu konularda İngilizce güzel kaynaklar var ama Türkçe yok…izin alıp tercüme etmek gerek. (Emotional Abuse)
***
Bazı şeyler neden bu kadar geç gelişiyor:

Dayağa elektronik kelepçe

ve

Şiddete karşı DDK’ya görev


Resim kaynak: (http://www.soberinanightclub.com/2009/06/self-esteem.html)

Etiketler : ,

Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir