Yaz Bitti

Başarısız bir blogger olabilirim keza en son yazalı yine haftalar oldu. Yarın işbaşı yapmadan evvel iki kelam edeyim de hayatımdaki yeni dönemi sizlerle paylaşayım istedim.

Koca bir yaz daha geçti. Sanıyorum oğlumun benden uzak kaldığı en uzun yaz oldu bu. Okullar kapandıktan sonra tatile babasının yanına gitti ve yeni döndü. Bu arada ben de bol bol çalıştım, bol bol yoga yaptım ve kendime zaman ayırdım… güzeldi… iki hafta kadar! Sonrası ise tam bir obsesif gitgeller…

“Bu çocuk beni niye aramıyor!”

“Sıkıldı mı benden??!!”

“Babasının yanında daha çok mu eğleniyor ki!!???!!!”

“Ben sıkıcı bir anneyimmmm….”

Ama işin aslı dostlar, benim oğlum ergen bir erkek çocuğu ve artık liseli bir çocuk. Ben liseli bir çocuk annesiyim. Gururluyum, mutluyum, huzurluyum ve iyi bir şeyler yaptığıma inanıyorum.

Bekar anne olmak zordur. Yeni ayrılmışken, her şey tazeyken daha da zor gelir. Çocukların günlük koşuşturması içinde insan pek anlamaz ama hepimizin yaşamında kilometre taşları vardır. Çocukların eğitimi de bunlardan belki en önemlilerinden (yürümeleri, tuvalet eğitimi ve dökmeden yemek yemelerinden sonra sanırım). İşte yaşamın koşuşturması içinde, o kilometre taşlarından biri ile karşılaşıp, o koca taşı tek başına sırtlayıp, bir kenara koyup, yeni yolun ağızını açınca insan daha iyi anlıyor…

Ne çok yol almışız.

Delirmedim mi? Muhakkak! Hata yapmadım mı? Tabii ki de! Zor olmadı mı? Şaka mı yapıyorsun! Eğlendik mi? Evet, çok!

Oldu ama.

Son 4 senelik dilime girdik… Belki 5. Okul bitince, her şey planladığımız gibi giderse, reşit bir yetişkin olarak kendi yaşam yolunu kurmak için ilerleyecek oğlum.

Ve ben o vakite kadar kendimi sorgulayan, biraz obsesif, biraz anksiyeteli bir bekar anne olmaya devam edeceğim. Bu konuda bir hayli uzmanlaştım ama. Gayet iyi gidiyor dostum!

İstanbul’da son bahar hızla yaklaşırken, dizlerimi yün battaniye ile örtüp, odasına kapanan oğluma sesleniyorum “gel hele” diye. Sarılıyor bana, şüphe ile yanan yüreğime su serpiyor bunu yapması.

Tek güvencem bu sevgi. Beni ayakta tutan, beni motive eden, düştüğümde kaldıran, hatalarımdan ders almamı sağlayan ve ne olursa olsun günün sonunda yalnız olmadığımı hatırlatan bu sevgi.

Gelsin bakalım düşen yapraklar, kara kışlar, yeni başlangıçlar.

Biz hazırız.

Etiketler : , , ,

Bu Yazıya 1 Yorum Yapıldı.

  1. semi Reply

    Sen süper bir annesin, hiç kuşkun olmasın bundan.
    Yazın bitişine en çok sevinenlerden biriyim, sevmiyorum nemli, sıcak günleri ve yaz aylarının düzensizliğini.
    Öpüyorum seni çok:)

Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir