Yine mi düştüm yollara?

Yeni işyerim, kesinlikle istememe rağmen bana iş seyahati süprizi yaptı. Geçtiğimiz ay gittiğim iş seyahati şans eseri oğlumun babasının bulunduğu şehirdeydi. Bir ay evvelinden kendisi ile konuşup, getireceğimi söylemiş; ilgilenip ilgilenmeyeceğini sormuştum. Seyahate gitmeden bir hafta önce aradığımda kendisi başka bir şehre gitmiş olduğunu, benim seyahatimin olduğu hafta da geri dönmüş olmayacağını söyledi bana…muhteşem değil mi! Neyseki oğlumla dedesi ilgilendi 4 gün…

2 hafta sonra yine gideceğim ve tabii ki bu sefer babasına söylemedim bile üstüne üstelik, gideceğim yere götürsem de buradaki sınavlarını kaçıracaktı. Kafayı yiyordum…iş yerine mi kızsam bana piyangodan seyahat çıkardığı için, babasına mı, yoksa kendi yalnızlığımın ve tek başınalığımın acısını kendimi duvardan duvara atarak mı çıkarsam bilemedim.

Sonra bir mucize oldu…

Sınıf arkadaşının annesi davet etti oğlumu. Ben dışarıda çalışırken, oğluş arkadaşında kalacak ve okula gidip gelmeye devam edebilecek. Birazdan çıkıp evlerini görmeye, evin babası ile tanışmaya gideceğiz (çünkü sonuçta bilmediğim bir yere de bırakamam). Kadın telefonda bana davetini yenilerken ağladım…bildiğiniz hüngür hüngür ağladım.

Sanırım ne kadar çok zaman geçerse geçsin, tek başına hayatı sürdürürken çocuk büyütmenin ağırlığı üzerimizden geçmiyor…kolaylaşıyor ama. Ne diyeyim…sağolsun el uzatanlar.

Etiketler : , , , , ,

Bu Yazıya 1 Yorum Yapıldı.

  1. Antalya Alp Reply

    iyi ki varlar iyi insanlar… Kutluyorum arkadaşını 😉 Bende olsaydım seve seve bakardım Oğluşuna :*

Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir